Oruç (Arapça: الصوم), İslam'ın önemli ibadetlerinden biridir. Belirli ilahi emir ve yasaklara uyarak, fecirden gün batımına kadar yeme ve içmeden uzak durmayı ifade eder.
Oruç, İslam'ın temel esaslarından (Füru-u Din) biri sayılmaktadır. Bu amel, Allah'a yakınlaşmayı, takvada daha yüksek mertebelere ulaşmayı, bedenin arınmasını ve manevi değerlerin idrak edilmesini hedefler.
Oruç, önceki dinlerde de mevcuttu. Hz. Musa Tur dağında kırk gün oruç tutmuştur. Hz. Meryem oruç tutmuş, Hz. İsa da takipçilerine orucu öğretmiştir. İslam tarihinde Ramazan orucu hicretin ikinci yılında farz kılınmıştır.
Orucun üç mertebesi vardır: Genel oruç (fıkhî hükümlere riayet etmek), özel oruç (bunun yanı sıra göz, kulak, dil ve organları haramdan sakındırmak) ve havassın orucu (bunlara ek olarak kalbi Allah'tan gayrı meşguliyetlerden uzak tutmak).
Orucun felsefesi; irade gücünü kuvvetlendirmesi, nefis terbiyesi kazandırması ve fakirlerin haline duyarlılık oluşturmasıdır. Oruç insana açlık ve susuzluğu hatırlatarak ahirete hazırlar.
Araştırmalar, bedenen sağlıklı kişilerde orucun kolesterol seviyelerini iyileştirebildiğini, kalp hastalığı riskini azaltabildiğini ve genel sağlığı desteklediğini göstermektedir.
Oruç dinî açıdan dört kısma ayrılır: farz, müstahap, mekruh ve haram oruçlar.
Orucu bozan şeyler dokuz tanedir; yeme, içme, cinsel ilişki ve kasten kusmak bunlar arasındadır.