Cafer bin Muhammed bin Ali bin Hüseyin (a.s), On İki İmam'ın altıncısıdır. Hicri 83 yılında Medine'de dünyaya gelmiştir. Künyesi Ebu Abdullah, en ünlü lakabı doğruluk ve sadakat anlamındaki Sadık'tır; ayrıca Sabır, Tahir ve Fazıl lakaplarıyla anılır. Babası İmam Muhammed Bakır (a.s), dedesi İmam Seccad'dır (a.s). Annesi, Kasım b. Muhammed b. Ebu Bekir'in kızı Fatıma'dır (Ümmü Ferve).
İmamet görevini 34 yıl (hicri 114-148) sürdürmüştür. Şia'nın fıkıh mezhebine "Caferi mezhebi" adı onun adından gelir ve İsna Aşeriyye fıkhının temelini oluşturur.
İmamet dönemi, Emevi iktidarının zayıflayıp Abbasi yönetimine geçilen çalkantılı bir döneme rastladığı için, siyasi baskıların görece hafiflediği bir ortamda geniş bir ilmî ve fikrî faaliyet yürütme imkânı bulmuştur. Bu dönemde Ehlibeyt fıkhı ve öğretisi yaygın biçimde yayılmıştır.
Kendisinden yaklaşık dört bin öğrencinin ilim aldığı ve rivayet naklettiği belirtilir. Ebu Hanife ve Malik b. Enes gibi önde gelen âlimler de onun ders halkasından yararlanmıştır. Çeşitli kelam ve inanç ekolleriyle yaptığı münazaralarda ilmî üstünlüğünü ortaya koymuş, fıkhî ve itikadi sorulara kapsamlı cevaplar vermiştir.
On çocuğu bulunmaktadır. En önemlileri en büyük oğlu İsmail, kendisinden sonra yedinci imam olan Musa (İmam Kâzım a.s), Abdullah, Muhammed ve Ümmü Ferve'dir.
Hicri 148 yılında 65 yaşındayken Medine'de, Mansur Devaniki tarafından tedarik edilen zehirle şehit edilmiş ve Cennetü'l-Baki mezarlığına defnedilmiştir.