Musa bin Cafer (a.s), On İki İmam'ın yedincisidir. Hicri 128 yılının 7 Safer günü, Mekke ile Medine arasındaki Ebva'da dünyaya gelmiştir. Babası İmam Cafer Sadık (a.s), annesi Hamide Berberiyye'dir. Künyeleri Ebü'l-Hasan, Ebu İbrahim ve Ebu Ali'dir.
En meşhur lakabı, öfkesini yenen ve bağışlayan anlamına gelen Kâzım'dır; kendisindeki çok bağışlama ve hoşgörüden dolayı bu lakapla anılmıştır. Ayrıca "Salih Kul" ve Iraklılar arasında "Babü'l-Havaic" (Hacetler Kapısı) olarak tanınmıştır.
İmamet görevi 35 yıl sürmüştür (hicri 148-183). Ehlisünnet âlimleri onu "zamanının en abidi, en âlimi ve en cömerdi" olarak nitelemiştir. İlmî otoritesi geniş olup kendisinden yaklaşık 272 ravinin hadis naklettiği belirtilmektedir.
Otuz yedi çocuğu (on sekiz erkek, on dokuz kız) bulunmaktadır. En ünlü oğulları İmam Rıza (a.s), Ahmed b. Musa (Şah Çırağ), Hamza ve Muhammed'dir. En meşhur kızı Hz. Fatıma Masume'dir.
Abbasi halifesi Harun Reşid'in emriyle tutuklanmış ve uzun süre hapiste tutulmuştur. Hicri 183 yılının 25 Recep günü Bağdat'ta, Sindi b. Şahik'in zindanında zehirletilerek şehit edildiğine inanılmaktadır; kaynaklarda zehirlenme veya boğularak öldürülme gibi farklı rivayetler yer alır.
Türbesi Bağdat'taki Kâzımeyn'dedir ve Şiiler için önemli bir ziyaretgâh hâline gelmiştir.